Z dziejów naszej miejscowości


Położenie geograficzne wsi Kocudza

Wieś Kocudza leży w regionie biłgorajsko-janowskim na Lubelszczyźnie, pomiędzy wzgórzami Roztocza a Lasami Janowskimi i Puszczą Solską. Bogata historia miejscowości potwierdza też ciekawą kulturową spuściznę Kocudzy, w której stosunkowo dobrze zachowano specyficzną gwarę, wyodrębniającą Kocudzę od innych dialektów polskich z tradycyjnie zachowaną kulturą ludową. Wieś zamieszkiwało od XVII w. wielu Tatarów, dlatego Kocudza powinna nazywać się "Cudza Wieś", gdyż nazwa jej składa się z pierwszej części "Ko" (co znaczy po tatarsku wieś) i cudza. Z tej samej nazwy wynika, że wieś ma w sobie coś tatarskiego. Z drugiej strony mowa ludności wskazuje na pochodzenie jej mazurskie dlatego ludność Kocudzy to mieszanina Mazurów z Tatarami o przewadze mazurskiej.


 

Pierwsza wzmianka o Kocudzy pochodzi z 1377 roku

W 1377 r. Ludwik Węgierski nadał wieś Dymitrowi z Goraja. W 1405 roku otrzymały ją córki Dymitra w wyniku podziału dóbr. Kolejni jej właściciele to: Szamotulscy, Świdwowie, Gorkowie (1540 r.). W 1596 roku Kocudza trafiła w ręce Jana Zamojskiego i w 1601 roku została włączona do ordynacji. W XVII wieku miejscowość została rozbudowana o dwie nowe części: Morgi i Borek. Na początku XIX wieku, w Kocudzy powstała gmina.

Lata wojny

W 1915 roku w okolicach wsi miały miejsce walki rosyjsko - austriackie. W okresie międzywojennym powstał w Kocudzy posterunek policji, szkoła, agencja pocztowa oraz straż pożarna. We wrześniu 1939 roku wieś została spalona przez wojska niemieckie. W okresie II wojny światowej na terenie gminy działała partyzantka BCh. W lecie 1943 roku wysiedlono z terenu gminy ok. 100 osób.

Kościół Parafialny pw. św. Józefa Robotnika
Kościół Parafialny pw. św. Józefa Robotnika

"Ta ziemia od innych droższa"    

Moja ojczyzna  

Moja ojczyzna - to ta gleba żyzna,  
to te łąki zielone,  
zmęczonymi rękami ojców naszych  
koszone.  

Moja ojczyzna - to ten chleb złocisty  
co dzień w domu na stole.  
By był, ojciec i matka pracują nań  
w mozole.  

Moja ojczyzna - to ten mały listek  
drżący na wietrze w trwodze
 i droga do szkoły, którą codziennie  
chodzę.   

Moja ojczyzna - od Boga mi dana,  
zamieszkała w mym sercu na zawsze.  
Jest mi tak bliska i taka  
kochana.  

Wiersz napisała ucz. Karolina Kaproń z kl. IV 

 Kocudza, 16.05.2007r.

14.11.2013

DZIEJE WSI KOCUDZA

(opracowała pani Agnieszka Ćmiel studentka Uniwersytetu Marii Curie – Skłodowskiej w Lublinie) 

14.11.2013

DZIEJE WSI KOCUDZA - c.d

W czasie wojny, między innymi, mieszkańcy Kocudzy budowali drogę łączącą Janów Lubelski i Frampol.
Niewątpliwa zasługą okupanta było utworzenie szkoły na początku 1916 r. i wprowadzenie języka polskiego do urzędów.

14.11.2013

DZIEJE WSI KOCUDZA -c.d.

W latach 70 – tych wykonano we wsi kamienne nawierzchnie dróg, kamień na nie mieszkańcy wozili w ramach szarwarków, natomiast w latach 80 – tych położono nawierzchnię asfaltową. W latach 70 – tych założono we wsi pierwsze telefony w SKR i sklepie należącym do GS, w połowie lat 90 – tych telefony założono wszystkim mieszkańcom wsi. Wodociągi wykonano w 1973 r..